پسرم مرتضی همیشه قبل از اعزام به جبهه همرزمانش را به خانه میآورد. آنها مثل مرتضی به من آجی میگفتند. هر وقت به خانه ما میآمدند از من میخواستند غذای مورد علاقهشان را درست کنم؛ گوجه و تخم مرغ با یک لیوان دوغ.
گاهی که فرصت ماندن داشتند مراسم دعا و زیارت عاشورا برگزار میکردند و در این فاصله من و دخترم در حیاط خانه لباس آنها را میشستیم. گاهی اوقات که فرصتی نبود و لباسها هنوز خشک نشده بودند با اتو آنها را خشک میکردیم. بعد هم شال کلاه و کمکهایی که اقوام و دوستان از ملایر فرستاده بودند را بستهبندی میکردیم و به همراه رزمندهها به جبهه میفرستادیم.
یک روز برای رزمندهها خورشت خلال درست کرده بودم. یکی از رزمندهها -محمد محمدیان- گفت آجی دفعه بعد که برگشتیم دوباره خورشت خلال درست کن، خیلی خوشمزه است. مدتی بعد خبر شهادتش را شنیدم و خیلی متاثر شدم. برای مراسم چهلمش به تهران رفتم مقداری خورشت خلال درست کردم و آن را به بهشت زهرا بردم و بین مردم تقسیم کردم.
گاهی اوقات مناطق عملیاتی میرفتم و کمکهای جمع آوری شده را برای رزمندهها میبردم. برادرم مسئول توپخانه لشکر تیپ " انصارالحسین " همدان بود. یک روز مادرم با من تماس گرفت و گفت دخترم مدت زیادیه که از علی محمد خبری نداریم؛ تو که به مناطق عملیاتی سر میزنی سراغ برادرت را هم بگیر.
به همراه پسر کوچکم که کلاس اول دبستان بود به سوی شهرستان سرپل ذهاب حرکت کردیم، به پادگان ابوذر رسیدیم پس از اینکه وسایل اهدایی را به مسئولین تحویل دادم به سراغ فرمانده رفتم تا احوال برادرم را از او جویا شوم. فرمانده گفت: برادرتان همین الان به منطقه رفته . باور نمیکردم به فرمانده گفتم تو را به خدا قسم میدم راستش را بگید، برادرم زنده است؟ فرمانده گفت بله، بیا با این بیسیم باهاش حرف بزن. بعد از صحبت با علی محمد خیالم راحت شد که یک دفعه چند هواپیمای جنگی روی آسمان پادگان ظاهر شد. لحظاتی بعد صدای وحشتناک انفجار و بوی خاک و باروت فضا را پر کرد و گرد و غبار همه پادگان را فرا گرفت. چشمم چیزی نمیدید ناگهان متوجه شدم پاهایم در سیلابی از خون فرو رفته است. به سرعت به سوی سنگرهای نزدیک پادگان رفتم و پسرم را در یکی از آنها پناه دادم. سپس به سوی مجروحین برگشتم تا به آنها کمک کنم اما هر کاری کردم مسئولین اجازه ندادند.
به ناچار به کرمانشاه برگشتیم به میدان آزادی که رسیدیم هواپیماهای دشمن همچون تکههای ابر سیاه آسمان شهر را فرا گرفتند و در چند لحظه همه جا را بمباران کردند در پای چپم احساس درد عجیبی میکردم اما اهمیتی نمیدادم. دست پسرم را گرفتم و از میدان آزادی به منزلمان که در بلوار بود مسیر را با پای پیاده طی کردیم. پس از این که به خانه رسیدیم متوجه شدم ترکش در کشاله رانم خراشی ایجاد کرده ولی در آن فرو نرفته بود. تا مدتها سوزش آن را تحمل کردم.
چند روز پس از قبول قطعنامه ۵۹۸ و آتشبس جنگ ايران و عراق، در روز پنجم مرداد ماه ۱۳۶۷ منافقين به مرزهاي غربي كشور حمله كرده و وارد خاك كشورمان شدند.
رزمندگان و دلاوران اسلام براي مقابله با متجاوزان در مناطق اسلامآباد و كرند غرب در كرمانشاه طي عمليات مرصاد به مقابله با دشمن متجاوز پرداخته و در نهايت با شكست منافقين، آنها را از مرزهاي سرزمين مان بيرون راندند. در اين عمليات مرتضي خانجاني يكي از دلاوران لشكر ۲۷محمدرسولالله (ص)همان فرمانده با صلابت و رشيدي بود كه بعد از ۴۷ بار مجروحيت سرانجام درعمليات غرورآفرين مرصاد به شهادت رسيد.
راوی سرکار خانم معصومه آقا بيگي متولد ۱۳۲۷، مادر شهيد مرتضي خانجاني، فرمانده گردان كميل لشكر ۲۷ محمد رسول الله (ص)
دیدگاه ها