آجی
پسرم مرتضی همیشه قبل از اعزام به جبهه همرزمانش را به خانه میآورد. آنها مثل مرتضی به من آجی میگفتند. هر وقت به خانه ما میآمدند از من میخواستند غذای مورد علاقهشان را درست کنم؛ گوجه و تخم مرغ با یک لیوان دوغ.
گاهی که فرصت ماندن داشتند مراسم دعا و زیارت عاشورا برگزار میکردند و در این فاصله من و دخترم در حیاط خانه لباس آنها را میشستیم. گاهی اوقات که فرصتی نبود و لباسها هنوز خشک نشده بودند با اتو آنها را خشک میکردیم. بعد هم شال کلاه و کمکهایی که اقوام و دوستان از ملایر فرستاده بودند را بستهبندی میکردیم و به همراه رزمندهها به جبهه میفرستادیم.