صحبت از آسنا که میشود مادر با ذوق از دختر تیزهوش خودش تعریف میکند و میگوید: «۱۲ ساله بود. کلاس ششم. در شناسنامه آسنا بود، ولی همه او را «آسنات» صدا میزدیم. دختری باهوش و بااستعداد بود. خودش را برای قبولی در آزمون مدرسه تیزهوشان آماده کرده بود. او حتی کتابهای روانشناسی و تاریخی مهم و قطور را مطالعه میکرد.
آسنا زبان انگلیسیاش عالی بود و معلم زبانش همیشه میگفت او استعداد فوقالعادهای در یادگیری زبان دارد. در مسابقات هوش در تهران هم قبول شده و هدیه ارزندهای به او داده بودند. اصلا در تمام زمینهها، از ورزش تا تحصیل، اول بود و حتی در تست دروازهبانی استادیوم ورزشی میناب هم رتبه اول را کسب کرده و قرار بود به مسابقات برود. در جمعی وقتی مسئلهای مطرح میشد، من میدانستم که آسنا بلد است چون کتاب زیاد خوانده بود. وقتی به آسنا میگفتم: چرا حرف نزدی؟ میگفت: دانشمندان مثل سقراط و ارسطو همیشه میگفتند که من نمیدانم، من هم مثل آنها. من میدانم، ولی در جمع نباید ادعا داشته باشم که همهچیز بلدم و میدانم. همیشه همین حرفها را میزد. دخترم آرزو داشت دندانپزشک شود. حیف که نشد!»
اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَعَجِّل فَرَجَهُم
الا لعنة الله علی القوم الظالمین
دیدگاه ها